Fulham-Chelsea

Na Craven Cottage dojdzie do kolejnych derby Londynu. Na pewno faworytem tego spotkania są The Blues, ale Cottagers to nieobliczalna drużyna, która potrafiła wywieźć 3 punkty z trudnego terenu jakim jest St James’Park, zremisować z zapowiadającym atak na czołową czwórkę Boltonem czy wywieźć punkt z White Hart Lane. Chelsea praktycznie w każdym spotkaniu w tym sezonie się męczy. Podopieczni Mourinho nie grają tak swobodnie jak w ubiegłym sezonie. Mimo wszystko trudno sobie wyobrazić by mogli nie wygrać z Fulham, ale na pewno nie przyjdzie im to łatwo. W składzie gości zabraknie Michael’a Ballack’a, ale chyba nie należy traktować tego jako osłabienia, skoro Niemiec po przyjściu do Anglii spisuje się delikatnie mówiąc przeciętnie. Po chamskim faulu na Sissoko przed tygodniem musi pauzować 3 spotkania. Wraca natomiast po wyleczeniu kontuzji łydki Arjen Robben. Możliwe, że to właśnie Holender zastąpi Niemca w środku pola w stosowanym przez Mourinho diamencie. Joe Cole trzyma się z boku po tym jak doznał kontuzji kolana w spotkaniu z Werderem Brema. Mourinho nie chce ryzykować zbyt wczesnym powrotem na boisko Anglika, aby kontuzja się nie odnowiła. Ale kontuzje w Chelsea to nic w porównaniu z tym co się dzieje w zespole Chrisa Colemana. Wątpliwy jest udział w sobotnim spotkaniu Brian’a McBride’a (kostka), Papy Boupy Diop’a (udo) i Carlos’a Bocanegry (pachwina). Wszyscy trzej wyleczyli urazy, ale przed spotkaniem na Craven Cottage przejdą treningi sprawnościowe i dopiero wtedy Coleman zadecyduje czy nadają się już do gry. Na pewno natomiast nie zagrają Luis Boa Morte (kość policzkowa), Jimmy Bullard (kolano), Ahmad Elrich (kolano), Simon Elliott (łydka), Philippe Christanval i Mark Pembridge (łydka). Tak więc w obozie Fulham prawdziwy szpital. I jak tu zestawić dobry skład na spotkanie z mistrzem Anglii? W dotychczasowych 27 spotkaniach na Craven Cottage Chelsea była 16 razy górą. Wydaje się, że mimo nienajlepszej postawy Chelsea dysponuje o wiele lepszym zespołem i wobec poważnych ubytków kadrowych w Fulham The Blues powinni wywieźć po raz 17 trzy punkty z Craven Cottage.

 Fulham: Niemi, Lastuvka, Rosenior, Knight, Pearce, Queudrue, Brown, Diop, Radzinski, Timlin, John, Helguson, McBride, Volz, Bocanegra, Routledge, N Jensen, C Jensen

 Chelsea: Cech, Ferreira, Boulahrouz, Terry, Carvalho, A Cole, Bridge, Geremi, Makelele, Essien, Lampard, Mikel, Kalou, Wright-Phillips, Robben, Shevchenko, Drogba, Cudicini

W poprzednim sezonie: 1:0 i 2:3

 Mój typ: 2

Manchester City-West Ham

 Pieniądze nie grają roli. Jak się okazało nowi piłkarze nie gwarantują natychmiast podniesienia poziomu gry. Po sprowadzeniu Tevez i Mascherano Młody miały walczyć o najwyższe cele, a jak dalej będą się spisywać tak przeciętnie jak dotychczas to trzeba będzie znacznie zrewidować te plany. Jak na razie obydwaj Argentyńczycy kompletnie nie potrafią się przystosować do angielskiego stylu gry( widział ktoś kiedyś takiego?). Z dwójką atakujących Samarasem i Corradim City się skompromitowało w Pucharze Ligi Angielskiej( porażka 1:2) i dlatego najpewniej Stuart Pearce powróci do gry z Dickovem, który od początku sezonu jednak nie spisywał się najlepiej. Manager Citizens zapewne wystawi w podstawowym składzie także DaMarcus’a Beasley’a, do którego również miał prawo mieć sporo zastrzeżeń. Ta uwaga jednak tyczy się większości graczy City, a ktoś jednak grać musi. Manager Citizens nie będzie mógł skorzystać z Isakksona, który jest kontuzjowany od początku sezonu i zastępuje go Nicky Weaver, a także z zawieszonych Bena Thatchera i Ousmane Dabo. Manager Młotów z kolei będzie musiał ustalać skład bez James’a Collins’a (nadwyrężył pachwinę) i Tyrone Mears’a( łydka). Obaj niebawem powinni powrócić do gry. Wydaje się, że w tej sytuacji do składu powinien wskoczyć Jonathan Spector, ale manager Młotów Alan Pardew twierdzi, że nie jest on w pełni dyspozycji fizycznej, nie będzie w stanie wytrzymać trudów całego meczu.Gospodarze w tym sezonie wygrali tylko jedno spotkanie ( z Arsenalem 1:0), West Ham wcale nie spisuje się lepiej, również odniósł jedno zwycięstwo na inaugurację rozgrywek z Charltonem 3:1 na Upton Park. Która z tych drużyny otrząśnie się z ostatnich niepowodzeń? O tym przekonamy się w sobotnie popołudnie.

 Manchester City: Weaver, Hart, Distin, Dunne, Jordan, Mills, Richards, Barton, Hamann, Ireland, Reyna, Miller, Beasley, Sinclair, Corradi, Dickov, Samaras, Sturridge

 West Ham: Carroll, Green, Walker, Ferdinand, Gabbidon, Konchesky, Spector, Dailly, Benayoun, Mullins, Mascherano, Reo-Coker, Bowyer, Sheringham, Cole, Harewood, Zamora, Tevez

W poprzednim sezonie: 2:1 i 0:1

 Mój typ: 1

Middlesbrough-Blackburn

Na Riverside Stadium spotkają się kluby, które prezentują bardzo niestabilną formę od początku sezonu. Boro potrafiło wygrać z Chelsea by tydzień później dać się zmiażdżyć Portsmouth. Blackburn ostatnio po świetnym meczu pokonało Manchester City 4:2. Boro i Rovers sąsiadują ze sobą w tabeli, zdobyły po 5 punktów. Należy się spodziewać wyrównanego widowiska, którego wynik będzie się ważył do samego końca. Opaskę kapitańską w tym spotkaniu założy Jonathan Wootgate. Środkowy obrońca był jednym z ośmiu zawodników jakim manager City Gareth Southgate dał odpocząć we środowym spotkaniu o Curling Cup z Notts Country. Jest mało prawdopodobne by Robert Huth, który w środku tygodnia zaliczył swój debiut w barwach Boro, pojawił się na boisku. Nalewno nie zagrają George Boateng (kolano), Stewart Downing (pachwina), Julio Arca (złamana stopa), Ugo Ehiogu( ścięgno Achillesa) i Chris Riggott (kostka). W nienajlepszej sytuacji jest również manager gości Mark Hughes, w którego drużynie kontuzjowani czterej podstawowi zawodnicy: napastnicy Jason Roberts (pachwina) i Francis Jeffers (choroba), a także Steven Reid, któremu wróciły problemy z kręgami i Andy Tood( kontuzja nogi). Możliwe, że Jeffers będzie mógł zagrać jeżeli się lepiej poczuje, udział pozostałej trójki w sobotnim spotkaniu jest wykluczony. W pojedynku tak wyrównanych drużyn każdy wynik jest możliwy. Zadecyduje dyspozycja dnia i forma poszczególnych piłkarzy. Wydaje się, że najbardziej prawdopodobny jest remis z lekkim wskazaniem na gospodarzy.

Middlesbrough: Schwarzer, Turnbull, Davies, McMahon, Parnaby, Woodgate, Pogatetz, Bates, Taylor, Cattermole, Morrison, Mendieta, Rochemback, Euell, Parlour, Johnson, Yakubu, Viduka, Maccarone

Blackburn Rovers: Friedel, Neill, Khizanishvili, Tugay, Emerton, Savage, Bentley, Nonda, McCarthy, Pedersen, Mokoena, Jeffers, Gallagher, Ooijer, Brown, Gray, Peter, McEveley

W poprzednim sezonie: 0:2 i 2:3

 Mój typ: 1x

Liverpool-Tottenham

Na Anfield Road The Reds, którzy powoli nabierają blasku podejmują dołujące Koguty. Gospodarze po pokonaniu Newcastle w zaległym spotkaniu zdają się powoli dochodzić do formy, w meczu tym w końcu strzelił bramkę Kuyt. Natomiast Tottenham, który wzmocniony Berbatowem i Zokorą mierzył w czołową czwórkę na razie kompletnie rozczarowuje. Koguty mają na swoim koncie 3 porażki z Boltonem 0:2 i Manchesterem United 0:1 na wyjeździe oraz domową z Evertonem 0:2. Liverpool po kompromitującej porażce z Evertonem 0:3 i trochę pechowej z Chelsea 0:1 pewnie pokonał Sroki z Newcastle. Co słychać u gospodarzy? Pennant ma nadzieję, że będzie gotowy do gry po opuszczeniu środowego spotkania z Newcastle. Były zawodnik Arsenalu musiał zrezygnować z gry z powodu lekkiego bólu w nodze, Rafa Benitez powiedział, że to nie jest nic poważnego i zapewne Anglik będzie do jego dyspozycji w sobotnim spotkaniu. John Arne Riise, któremu odnowił się kontuzja kostki w spotkaniu z Evertonem rozpoczął już treningi z zespołem(okazało się, że nie jest to tak poważny uraz jak podejrzewano), ale nie został jeszcze włączony do kadry meczowej na spotkanie z Tottenhamem. Oczywiście nie będzie mógł też zagrać Hary Kewell, który z powodu urazu pachwiny jest wyłączony z gry na długi czas. Manager gości Martin Jol nie będzie mógł skorzystać z Dymitara Berbatova, który nie ciągle narzeka na pachwinę, nie będą mogli zagrać także Steed Malbranque( kontuzja pachwiny) i Arron Lennon( uraz kolana). Na problemy z pachwiną uskarża się także Egipcjanin Hossam Ghaly, ale najwyraźniej nie jest to aż tak poważne, bo znalazł się w kadrze meczowej. Wydaje się, że rozpędzający się powoli Liverpool powinien sobie bez problemu poradzić z kiepsko sobie radzącym Tottenhamem. Mało jest prawdopodobne by akurat w spotkaniu z The Reds goście się przełamali. Chyba, że Reina wywinie kolejny numer.

 Liverpool: Reina, Finnan, Agger, Carragher, Aurelio, Pennant, Luis Garcia, Alonso, Sissoko, Gerrard, Kuyt, Bellamy, Dudek, Warnock, Hyypia, Zenden, Gonzalez, Crouch, Flower

 Tottenham: Robinson, Cerny, Stalteri, Chimbonda, Lee, Assou-Ekotto, Dawson, King, Huddlestone, Gardner, Zokora, Murphy, Jenas, Davids, Tainio, Ghaly, Ziegler, Defoe, Keane, Mido

W poprzednim sezonie: 1:0 i 0:0

 Mój typ: 1

Arsenal-Sheffield

 Arsenal po pokonaniu Manchesteru dostał potężnego kopa energetycznego i teraz z każdym spotkaniem powinien przesuwać się w górę tabeli. Jak się okazało ten początek to był mały falstart, a Kanonierzy są naprawdę groźnym zespołem, który w końcu musiał się przebudzić. I stało się to w najbardziej prestiżowym starciu z Czerwonymi Diabłami, lepszą okazję na przełamanie trudno sobie wyobrazić. Do składu Arsenalu powraca Thierry Henry, który nie mógł zagrać z Manchesterem z powodu kontuzji stopy. Arsene Wenger będzie mógł już skorzystać również z Robina van Persiego. Skoro bez dwóch czołowych graczy Arsenal wygrał na Old Traford to świadczy to o ich ogromnej siłe. Z nimi w składzie Kanonierzy nie powinni mieć najmniejszych kłopotów z zamykającym tabelę beniaminkiem z Sheffield. Manager Arsenalu nie będzie mógł skorzystać z niezwykle utalentowanego Theo Walcott’a, który nabawił się kontuzji barku w spotkaniu rezerw Arsenalu z Portsmouth rozegranym w środę. Niezdolni do gry są także Philippe Senderos ( bark), Gael Clichy (stopa) i Lauren(kolano) oraz Abou Diaby( kostka). Z powodu nieustannych plotek na temat stanu zdrowia Henry’ego Wenger poinformował stronę www.arsenal.com : „Thierry jest do mojej dyspozycji, powraca także Robin van Persie. W drużynie nie ma żadnych poważniejszych urazów. Senderos, Clichy,Diaby i Lauren jeszcze nie będą mogli zagrać, ale Thierry i Robin już tak. Manager Sheffield Neil Warnock w 1000 meczu w swojej trenerskiej karierze nie będzie mógł skorzystać aż z 9 piłkarzy. Wśród wyłączonych z gry są: bramkarzPaddy Kenny i zawodnicy środka pola: Nick Montgomery i Michael Tonie oraz napastnik Danny Weber. Brak tego ostatniego to największe osłabienie gości. Na różne urazy narzekają też obrońcy: Craig Short, Alan Wright i Derek Gearry oraz dwaj napastnicy Steve Kabba i Neill Shipperley. Szable na pewno zagrają niezwykle ambitnie chcąc sprawić prezent swojemu managerowi z powodu jego trenerskiego jubileuszu, ale czy będą w stanie wywieźć chociaż punkt z The Emirates Stadium? To wątpliwe, tym bardziej, że Arsenal zrobi wszystko by w końcu wygrać pierwszy mecz na nowym stadionie.

 Arsenal: Lehmann, Eboue, Toure, Hoyte, Djourou, Gallas, Hleb, Baptista, Fabregas, Gilberto, Rosicky, Van Persie, Flamini, Adebayor, Almunia, Ljungberg, Song, Henry

 Sheffield Utd: Bennett, Bromby, Unsworth, Davis, Morgan, Sommeil, Armstrong, Leigertwood, Kozluk, Jagielka, Ifill, Gillespie, A Quinn, Hulse, Akinbiyi, Nade, Kazim-Richards, Bennett

W poprzednim sezonie: nie grali

 Mój typ: 1

Aston Villa-Charlton

 Villa pod wodzą Martina O’Neilla spisuje się znakomicie, nie poznała jeszcze goryczy porażki w tym sezonie wygrywając 2 spotkania u siebie i 3 na wyjeździe remisując. Charlton natomiast wygrał w tym sezonie tylko raz( z Boltonem 2:0 26 sierpnia). The Addics zawsze na Villa Park grało się cieżko, wygrali tam tylko raz. Bardzo wiele będzie zależeć od napastników obu drużyn: Juana Pablo Angela i Darrena Benta, którzy strzelili po 4 bramki w Premier League, obaj też wpisywali się na listę strzelców w wygranych przez swoje kluby meczach Pucharu Ligi Angielskiej. Pomocnik Aston Vilii Gavin McCann ma nadzieję, że będzie gotowy na starcie z Charltonem. Miał on robioną tomografię po tym jak doznał kontuzji łydki w spotkaniu o Curling Cup ze Scounthorpe, ale na szczęście nie wykazała ona nic poważnego. Do dyspozycji trenera będzie także Martin Laursen, któremu O’Neill dał odpocząć i nie wziął go na spotkanie o Curling Cup. Piłkarz ten rozegrał dwa fantastyczne spotkania z West Hamem i Aston Villą, ale O’Neill pamiętając mając na uwadze jego poważną kontuzję kolana nie zabrał go na spotkanie ze Scounthorpe. Teraz wypoczęty będzie mógł poprowadzić swój zespół w kolejnym boju w Premier League z zawsze dzielnie walczącym Charltonem. Manager gospodarzy ma spory ból głowy, kogo z trójki Ridgewell-Melleberg-Laursen wstawić do podstawego składu, a kogo zostawić na ławce rezerwowych. Miejsca są tylko dwa. Wszyscy zaprezentowali się z dobrej strony. Taki ból głowy jak O’Neill chciałby mieć manager Charltonu Ian Dowie. Wprawdzie po trzymeczowej karze wraca Hermann Hreidarsson, jednak nie będą mogli zagrać zawodnicy środka pola: Matt Holland (żebro), Bryan Hughes (pachwina), a wątpliwy jest udział Andy’ego Reid’a, Souleymane Diawarry i Omara Pousso( wszyscy narzekają na ścięgno podkolanowe). Z kolei Jonathan Fortune po urazie palca u nogi powoli dochodzi dyspozycji fizycznej i być może znajdzie się w kadrze meczowej na sobotnie spotkania na Villa Park. Djimii Traore ma złamaną nogę, Gonzalo Sorongo narzeka na uraz kręgosłupa, a Amerykanin Cory Gibbs na kolano, natomiast skrzydłowy Jerome Thomas uskarża się na ból stopy. Wszyscy trzej na pewno nie będą mogli zagrać. Tak więc sytuacja kadrowa w Charltonie nie jest za ciekawa, co dodatkowo oprócz formy sportowej przemawia na korzyść Aston Villi.

 Aston Villa: Sorensen, Mellberg, Laursen, Ridgewell, Barry, Davis, Gardner, Petrov, McCann, Agbonlahor, Angel, Moore, Baros, Whittingham, Berger, Hughes, Gardner, Taylor

 Charlton: Carson, Young, Hreidarsson, El Karkouri, Fortune, Rommedahl, Kishishev, Faye, Ambrose, Holland, M Bent, D Bent, Hasselbaink, Holland, Ashton, Myhre, Sankofa, John, Walker, Lisbie

W poprzednim sezonie: 1:0 i 0:0

 Mój typ: 1

Blackburn-Manchester City 4:2

Na Ewood Park Blackburn odniosło pierwsze zwycięstwo w tym sezonie, natomiast Manchester City przegrał 3 wyjazdowy mecz w tym sezonie. Spotkanie było niezwykle emocjonujące, a o jego losach przesądzili w drugiej połowie Benny McCarthy i rezerwowy Paul Gallagher. Dwie bramki padły po samobójczych trafieniach Trevora Sinclair’a(na 1:0) i Andre Ooijera(na 2:2). Rovers mieli prawo odczuwać zmęczenie po czwartkowym boju z Salzburgiem( remis 2:2) i w pierwszej połowie było to widać. Już w 40 sekundzie szansę na objęcie prowadzenia mieli Citizens. Emerton dał się ograć szarżującemu lewą stroną Sinclair’owi, a ten uderzył mocno z ostrego kąta. Fantastyczną interwencją popisał się Friedel, który odbił piłkę końcami palców lewej ręki. Następnie dwie szanse na pokonanie bramkarza gospodarzy miał Dickov, który przyszedł do City właśnie z Blackburn. Najpierw po podaniu Trabelsiego uderzył niecelnie zza pola karnego, a następnie przymierzył prawą nogą, ale za słabo by pokonać Friedel’a. W 15 minucie Trabelsi dośrodkował na prawy słupek, do piłki dopadł Barton, ale uderzył ponad bramką. Na bramkę Friedel’a sunęła prawdziwa kanonada, jednak albo gracze City strzelali niecelnie albo za słabo by pokonać Amerykanina. Jak to często w futbolu bywa, niewykorzystane sytuacje lubią się mścić. I tak stało się też i tym razem. To Blackburn zupełnie niespodziewanie objęło prowadzenie. Richard Dunne sfaulował David’a Bentley’a. Do piłki ustawionej na 25 podszedł Pedersen i uderzył w kierunku bramki Weaver’a, futbolówka odbiła się od głowy Sinclair’a co zupełnie zmyliło bramkarza gospodarzy, który nie miał żadnych szans na skuteczną interwencję. Działo się to w 16 minucie spotkania. W 37 minucie okazję do pokonania Friedel’a miał bardzo widoczny tego dnia Barton, ale amerykański bramkarz Rovers popisał się świetną interwencją i wybił piłkę nogami. Dwie minuty późnej jednak padła bramka wyrównująca. Po wymianie piłek na linii Corradi-Dickov-Barton ten ostatni znalazł się w sytuacji sam na sam z Friedel’em i uderzył podręcając piłkę. Bramkarz gospodarzy w końcu musiał skapitulować. Ale na tym się nie skończyły emocje w pierwszej połowie meczu. Na bramkę Manchesteru niemal natychmiast odpowiedziało Blackburn. Po faulu Beasley’a, który pojawił się na boisku kilka chwil wcześniej za kontuzjowanego Trabelsiego, na Bentley’u gospodarze wykonywali rzut wolny. Morten Gamst Pedersen lewą nogą zdobył kapitalną bramkę i Rovers mogli cieszyć się z prowadzenia. Jednak ich radość nie trwała długo, bo zaledwie 2 minuty. W 45 minucie Corrida skierował piłkę w pole karne Blackburn, a Ooijer tak niefortunnie zmienił kierunek jej lotu, że zdobył bramkę samobójczą. Pierwsza połowa mogła się podobać. Po początkowej przewadze City gospodarze zdołali się otrząsnąć i w ten sposób oglądaliśmy wymianę ciosów i 4 bramki. Druga połowa do 66 minuty nie była zbyt ciekawa. Do tego momentu City i Rovers stworzyli sobie po jednej okazji. Najpierw uderzenie z woleja Bartona złapał Friedel, a następnie Bentley uderzył nad poprzeczką bramki strzeżonej przez Weaver’a. W 66 minucie do tej pory niewidoczny Benny McCarthy zdobył 3 bramkę dla gospodarzy. Nonda, który pojawił się po przerwie dalekim podaniem znalazł Pedersena, ten z lewego skrzydła zgrał piłkę po ziemi do McCarthy’ego, a reprezentant RPA z 5 metrów umieścił ją w bramce obok bezradnego Weaver’a. Zrobiło się 3:2 dla gospodarzy. McCarthy kupiony za 2,5 mln funtów z Porto zdobył swoją 3 bramkę dla Blackburn w tym sezonie w Premier League. W 83 minucie znakomitą okazję na wyrównanie miał Richards, jednak z 4 metrów nie zdołał umieścić piłki w siatce. Po raz kolejny niewykorzystana sytuacja się zemściła. W 89 minucie Gallagher przypieczętował zwycięstwo Blackburn. Emerton z prawej strony dośrodkował, a Szkot z 12 metrów zdobył 4 bramkę i ustalił wynik mecz. To była pierwsza jego bramka dla Rovers od listopada 2004 roku. Mecz na Ewood Park był świetnym widowiskiem, obie drużyny postawiły na atak i w ten sposób kibice obu drużyn przeżywali niezwykłe emocje i huśtawkę nastrojów. Ostatecznie wygrali gospodarze, bo wykazali więcej opanowania w sytuacjach podbramkowych.

Charlton-Portsmouth 0:1

 Portsmouth jak do tej pory spisywało się znakomicie, w 4 kolejkach ligowych nie straciło żadnej bramki. Jednak tym razem wygrywając zostałoby liderem Premier League przynajmniej do niedzieli. Dlatego zastanawiano się, czy Pompeys wytrzymają psychicznie. Okazało się, że ta drużyna została naprawdę dobrze przygotowana do rozgrywek przez Redknappa, a Campbell, James i spółka są zaporą nie do przejścia. Do składu gości powrócili O’Neil i Stefanovic. Natomiast manager gospodarzy Dowie dokonał 4 zmian w porównaniu ze spotkaniem z Chelsea. 3 były wymuszone kontuzjami:Traore,Reida i Diawarę zastąpili Pouso, Bent i Kishishev, natomiast zamiast Bryana Hughesa w pierwszym składzie wybiegł Denis Rommedahl. I to właśnie Holender znakomicie zaczął ten mecz. Po jego dośrodkowaniu Marcus Bent uderzył głową minimalnie obok słupka bramki strzeżonej przez James’a. Chwilę wcześniej Darren Bent uderzył prawą nogą i trafił w poprzeczkę. To mógł być wymarzony początek dla gospodarzy, działo się to w 2 minucie spotkania. 8 minut później Ambrose dośrodkował do El Karkouriego, jednak uczynił to trochę za mocno i zawodnik z Maroko nie był w stanie oddać celnego strzału. Gospodarze nacierali na bramkę Portsmouth,a goście czekali na okazję do wyprowadzenia kontry. W końcu powoli zaczęli przejmować inicjatywę The Pompeys, wyglądało to tak jakby dali się na początku wyszumieć Charltonowi. Futbolówka coraz częściej znajdowała się w polu karnym gospodarzy. W 25 minucie Mendes oddał strzał po ładnej wymianie piłki z Mwaruwarim, tym razem jeszcze nie zakończył się zdobyciem bramki. Jednak to goście od tego momentu panowali na boisku. W tej części gry znakomitą partię rozgrywał Mwaruwari. W 26 minucie właśnie zawodnik z Zimbabwe podał do Kanu, a Nigeryjczyk oddał strzał lewą nogą, który Carson zdołał odbić. Następnie O’Neil podał w poprzek boiska do Stefanovica, ten zagrał do ruchliwego Johnsona, a Anglik podał to niekrytego Kanu.Nigeryjczyk uderzył jednak za słabo by pokonać Carsona. Bardzo dobrą partię w Charltonie rozgrywał Rommedahl, który był dynamiczny i ciągle w ruchu. Wystawienie jego zamiast Hughes’a było dobrym posunięciem, piłkarz ten wprowadził sporo ożywienia w poczynania gospodarzy. Sześć minut przed końcem pierwszej połowy Ambrose otrzymał znakomite podanie powrotne od Darena Benta, ale strzelił mocno i niecelnie. Rommedahl, Bent i Hasselbaink chcieli za wszelką ceną zmusić w końcu do kapitulacji James’a, ale nie udało im się to. Pierwsza połowa spotkania obfitowała w kilka groźnych starć podbramkowych, ale w większości zakończonych niecelnymi strzałami. W 60 minucie Rommedahl huknął z woleja z ponad 20 metrów, ale i tym razem nie udało mu się pokonać Carsona. Bohaterem spotkania został rezerwowy LuaLua, który wszedł na boisko w drugiej połowie i zdobył zwycięską bramkę w 74 minucie. Dziesięć minut po tym jak wszedł na boisko z prawej strony otrzymał podanie od Davis’a i oddał precyzyjny strzał w lewy róg bramki zmuszając do kapitulacji bramkarza Charltonu. Portsmouth zanotowało najlepszy swój start w Premier League i jako jedyny klub nie straciło jeszcze bramki. James pozostaje niepokonany od 450 minut! Charlton w pierwszej połowie stwarzał lepsze wrażenie, to gospodarze mieli optyczną przewagę, ale nie potrafili sobie stworzyć groźnej okazji. Także w drugiej połowie do momentu utraty bramki Addics dotrzymywali kroku rewelacji tego sezonu. Tuż po rozpoczęciu drugiej połowy stworzyli sobie najlepszą okazję(Ambrose lewą nogą nie trafił w bramkę). Jednak po utracie bramki zeszło z nich powietrze i nie byli w stanie nawet wyrównać, bo Portsmouth jeszcze bardziej zacieśniło szyki obronne i było zaporą nie do przejścia dla gospodarzy. Jak się okazało było to zwycięstwo na wagę lidera Premier League po 5 kolejce.

Tydzień po derbowym zwycięstwie z Liverpoolem Everton musiał zadowolić się tylko remisem w meczu z Wigan. Wigan 2 razy przegrywał w tym spotkaniu po bramkach Johnsona i Beattie’ego, ale dwukrotnie na ich trafienie odpowiadał Scharner. Wydawało się, że po tym jak Johnson w 49 minucie strzelił swoją 5 bramkę w tym sezonie Everton odniesie spokojne zwycięstwo. Jednak piłkarze Wigan nie załamali się i dzielnie walczyli. Dawny piłkarz Evertonu Kevin Kilbane asystował przy dwóch trafieniach Scharnera. Na początku pierwszej połowy lepsze wrażenie sprawiało Wigan. W 7 minucie Yobo sfaulował Heskey’a i Wigan wykonywało rzut wolny z 20 metrów. Do piłki podszedł Denny Landzaat, ale jego uderzenie poszybowało nad bramką Howarda. W odpowiedzi w 17 minucie znakomitą okazję stworzyli sobie gospodarze. Johnson wyłuskał piłkę Hall’owi i przymierzył z 17 metrów, jednak Kirkland popisał się znakomitą interwencją. Minutę późnej Carlsey otrzymał podanie górą od Hibberta i oddał strzał głową, ale nie trafił w bramkę z 5 metrów. Później niestety gra się zaostrzyła, sędzia musiał sięgać po żółte kartki. Ukarał nimi Kirklanda i de Zeeuwa za zbyt nerwową reakcję po starciu z Cahill’em, a następnie w ten sam sposób upomniał Philla Nevile’a za faul na Scharnerze. W 41 minucie bliskie objęcie prowadzenia było Wigan. Heskey podał piłkę do Valencii, a reprezentant Ekwadoru uderzył niecelnie z 10 metrów. To była najlepsza okazja na objęcie prowadzenia stworzona przez Wigan. Cztery minuty po przerwie Everton wyszedł na prowadzenie. Z lewego skrzydła w pole karne dośrodkował Cahill, o piłkę walczył Carsley, jednak po nieczystej interwencji Kirkland’a piłka trafiła do Johnsona, który przymierzył prawą nogą z 10 metrów wyprowadzając swój zespół na prowadzenie. Everton nie spuszczał z tonu i dążył do podwyższenia prowadzenia. Dwie minuty po bramce Johnsona znakomitą okazję miał Osman, który huknął z woleja z 20 metrów. Jednak Kirkland popisał się znakomitym refleksem i sparował piłkę na bok. Mimo naporu gospodarzy w 62 minucie gościom udało się wyrównać. Kilbane posłał w pole karne górną piłkę, tam dopadł do niej Scharner i strzałem głową wyrównał stan meczu. Cztery minuty później było już 2:1 dla Evertonu. Landzaat sfaulował w polu karnym Osmana, a jedenastkę na bramkę zamienił Beattie. W 68 minucie na tablicy wyników widniał już remis 2:2. Po raz drugi znakomitym podaniem popisał się Kilbane, a Scharner lewą nogą uzyskał swoją drugą bramkę w tym spotkaniu zapewniając jeden punkt Wigan. Po pierwszej bezbarwnej połowie w drugiej części piłkarze stworzyli naprawdę dobre widowisko godne najlepszej ligi na świecie.

Sheffield-Reading 1:2

 W pojedynków beniaminków na Bramall Lane górą goście. Ledwie zaczął się mecz a Reading już prowadziło.  W 16 sekundzie wysoko wybita bez Convey’a piłka trafiła do Doyle’a, ten minął Morgana, wpadł w pole karne i uderzył mocno na bramkę z 14 metrów, a bramkarz gospodarzy Bennett nie miał szans na skuteczną interwencję. Chwilę później rzut rożny dla gospodarzy wykonywał Unsworth, piłkę przejął Ifill i uderzył nad bramką Hahnemanna. W 17 minucie znakomitą okazję na podwyższenie prowadzenia mieli The Royals.. Bennett’a uratował słupek po strzale Harper’a. W 25 minucie było 2:0 dla gości. Lita podał piłkę do Hyeona, a Koreańczyk bez najmniejszych problemów podwyższył prowadzenie. Wywołało to wściekłość fanów Sheffield, którzy coraz z większym niepokojem obserwowali to co się dzieje na boisku. Do końca pierwszej połowy wynik się już nie zmienił, a tuż po gwizdku sędziego fani gospodarzy przeciągłym buczeniem dali wyraz swojego niezadowolenia z postawy ich pupili. W drugiej połowie gospodarze starali się atakować, ale nie mogli znaleźć sposobu na skomasowaną defensywę Reading. Gdyby Lita wykorzystał jedną z dwóch okazji stworzonych w pierwszych 10 minutach drugiej połowy z pewnością część fanów gospodarzy zaczęła by opuszczać stadion, a przecież zdarza się to naprawdę rzadko w Anglii. Tylko wtedy gdy zespół gra katastrofalnie słabo, a tak się właśnie przez większość meczu spisywały Szable. Najpierw Leita w 51 minucie z prawej strony boiska uderzył źle, a 3 minuty późnej jego strzał z rzutu wolnego końcami palców obronił Bennett. Po tej nawałnicy gospodarzom udało się zdobyć kontaktową bramkę. Dośrodkowaną przez Armstronga z lewej strony piłkę Akinbiyi zgrał głową do Hulse’a, ten uderzył prawą nogą w prawy róg bramki, a że Sonko nie zdążył zablokować tego strzału, więc padła bramka. Hahnemann nie miał szans na skuteczną interwencję. Jednak to wszystko na co było stać tego dnia słabo dysponowanych gospodarzy. Goście odnieśli zasłużone zwycięstwo, grali bardziej poukładaną piłkę, szczególnie w obronie. A gospodarze z taką grą mogą tylko marzyć o pozostaniu w Premier League w przyszłym sezonie.

Watford-Aston Villa 0:0

 Ben Foster i Thomas Sorensen nie dali się zaskoczyć ani razu i dlatego ostatnie sobotnie spotkanie zakończyło się remisem. Obaj bramkarze mieli okazje do wykazania się. Foster pokazał swój kunszt broniąc strzały Stilian’a Petrova, Steven’a Davis’a i Gabriela Agbonlahor’a, natomiast Sorensen wzbudził podziw interwencjami po strzałach Marlon’a King’a, Malcolma Mackay’a i Hameur’a Bouazzy. Villa stworzyła sobie dostatecznie dużo sytuacji by objąć prowadzenie w 1 części gry, jednak brakowało skuteczności. A to Agbonlahor posłał niską piłkę w pole karne z prawego skrzydła w pole karne gospodarzy, tam dopadł do niej Angel, który znalazł wolną przestrzeń i uderzył, ale jego strzał zablokował Mackay. Kilka sekund później Agbonlahor uruchomił Petrova, ten przebiegł kilka metrów środkiem boiska przez nikogo nieatakowany i oddał strzał z niebezpiecznej odległości, jednak Foster zdołał odbić piłkę. W 12 minucie znakomicie dysponowany tego dnia Agbonlahor, który spędził miesiąc na wypożyczeniu w Watfordzie, dał o sobie znać po raz kolejny.Jego uderzenie doskonale jednak zablokował Mackay. Odbita piłka trafiła do Davis’a, który uderzył prawą nogą obok lewego słupka zamiast podać do lepiej ustawionego Angela. W 28 minucie dynamiczny Angel posłał górną piłkę do podłączającego się do akcji Ridgewell’a, ten zdecydował się na dośrodkowanie w pole karne, które jednak wybili Stewart do spółki z Mahonem. Najgroźniejszym zawodnikiem Watfordu w pierwszej połowie był Ashley Young. Dzięki jego inteligentnemu zagraniu z 14 metrów strzał oddał King, piłka jeszcze odbiła się od Barry’ego, ale na szczęście dla Sorensena wyszła poza boisko.Dziesięć minut przed przerwą goście stworzyli sobie jeszcze jedną szansę na objęcie prowadzenie. Agbonlahor pozostawiony bez opieki wbiegł w pole karne, otrzymał podanie od Melberga i z prawej strony uderzył z 8 metrów, jednak Foster zdołał złapać piłkę. Dwie minuty późnej okazję na zdobycie bramki miały Szerszenie. Dośrodkowaną przez Doyley’a piłkę głową uderzył Shittu, ale bramkarz The Villans zdołał sparować futbolówkę na rzut rożny. W 40 minucie Angel już przygotowywał się do strzału z 10 metrów, ale w ostatniej chwili powstrzymał go Mackay. Podopieczni O’Neilla całkowicie dominowali w pierwszej partii. Po przerwie gra się ożywiła i raz za razem sunęły ataki na obie bramki. W 50 minucie po strzale Agbonlahor’a z 22 metrów znakomitą interwencją popisał się Foster, a kilka sekund późnej Angel z siedmiu metrów uderzył nad bramką. Goście zaczęli drugą połowę od mocnego uderzenia. W 58 minucie Angel zmarnował doskonałą okazję. Davis przeprowadził lewą stroną boiska rajd, po czym podał do dobrze ustawionego Angela, a ten zakończył tą akcję niecelnym strzałem głową z 6 metrów. Potem do głosu coraz częściej zaczęli dochodzić podopieczni Boothroyd’a. Najpierw w 58 minucie Sorensen odbił na róg uderzenie z 20 metrów oddane przez rezerwowego Bouazzę, a następnie Duńczyk obronił strzał Kinga z woleja. Już do końca meczu oglądaliśmy wymianę ciosów, przez, co stał się on dosyć atrakcyjnym widowiskiem. W 76 minucie Bouaza rozegrał piłkę z Kingiem, po czym ten ostatni oddał strzał z 20 metrów. Jednak tym razem piłka leciutko musnęła lewy słupek bramki i wyszła poza boisko. Jeszcze w 80 minucie po dośrodkowaniu Barry’ego z rzutu rożnego Ridgewell uderzył piłkę głowa, jednak nad poprzeczką. W drugiej połowie obie drużyny stworzyły dobre widowisko, lekką przewagę uzyskali gospodarze. Tylko dzięki bramkarzom na Vicarage Road do końca utrzymał się bezbramkowy remis, z przebiegu gry obie drużyny powinny być zadowolone z 1 punktu.

Zaległe spotkanie 2 kolejki. We właściwym terminie jej rozgrywania Liverpool walczył o awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów, a Newcastle rozgrywało spotkanie kwalifikacyjne do Pucharu UEFA. Obie drużyny spisują się od początku sezonu przeciętnie. Liverpool po zwycięstwie w 1 kolejce nad West Hamem przegrał 2 spotkania i 1 zremisował. W niedzielą przegrał z Chelsea, a tydzień wcześniej doznał klęski w spotkaniu derbowym z Evertonem. Newcastle z kolei w weekend pokonało West Ham na wyjeździe i piłkarze Srok wydają się być w coraz lepszej dyspozycji. W bramce Newcastle stanie Steve Harper, który zastąpi Shey’a Given’a. Irlandczyk doznał poważnej kontuzji w starciu z Marlonem Harewood’em w niedzielnym spotkaniu z West Hamem i musiał poddać się operacji. Do ostatniej chwili nie będzie wiadomo czy manager gości Glenn Roeder  będzie mógł skorzystać z Titus’a Bramble’a ( cierpi na uraz kostki i kolana), Steven’a Taylor’a ( narzeka na pewne dolegliwości ze stopą) oraz Sholi Ameobi’ego (zmaga się ze ścięgnem podkolanowym).Udział tego ostatniego jest raczej wykluczony. Z kolei manager Liverpoolu Rafael Benitez może odetchnąć, bo jego podopiecznych ominęły poważniejsze urazy w starciu z Chelsea. W dzisiejszym spotkaniu nadal nie będą mogli zagrać John Arne Riise( czeka go dłuższa przerwa z powodu odnowionej kontuzji kostki) oraz Hary Kewell ( ciągle leczy uraz pachwiny). The Reds mimo słabszego początku sezonu liczą na podtrzymanie znakomitej passy spotkań ze Srokami, z którymi u siebie nie doznali porażki od 1994 roku. Jeżeli Liverpool chce się liczyć w walce o mistrzostwo Anglii musi to spotkanie wygrać, strata 9 punktów do lidera już na początku sezonu może okazać się nie do odrobienia. Piłkarze Newcastle natomiast nie czują żadnej presji związanej z tym spotkaniem, to Liverpool ma nóż na gardle. Dlatego Sroki grając na luzie mogą sprawić olbrzymie problemy The Reds. W ubiegłym sezonie Liverpool na Anfield Road pokonał  Newcastle 2:0. Tym razem jednak gospodarzom nie będzie łatwo odnieść zwycięstwo.

 Kadry obu zespołów na to spotkanie:

Liverpool: Reina, Finnan, Agger, Hyypia, Carragher, Aurelio, Pennant, Luis Garcia, Alonso, Sissoko, Gerrard, Zenden, Crouch, Kuyt, Bellamy, Fowler, Dudek, Gonzalez, Warnock.

Newcastle: Harper, Krul, Carr, Ramage, Babayaro, Bernard, Bramble, Moore, Taylor, Huntington, Parker, Butt, Emre, Duff, N’Zogbia, Milner, Pattison, Ameobi, Martins, Sibierski, Luque, Rossi.

Mój typ: X2

W poprzednim sezonie: 2:0 i 3:1